Annem, söylediklerini bire bir tercüme etmemi istiyor başka hiçbir şey söylememi.
Ne?
Seninle konuşabilir miyiz? -Yani annen mi?
Evet, elbette.
Benimle konuşabilirsin.
Önce uyumam gerekmiyor mu?
Sorun nedir? Haydi, gelin, oturun.
Üzgünüm.
Bu parayı kızıma sen mi verdin?
Çocukla bir anlaşma yapmıştım.
Bütün çocuklarla! -Yapma lütfen!
Plajda taş aradı diye, bir çocuğa koca bir servet vermeden...
annesinin iznini almaz ya da ona haber vermez misiniz?
Bunun adı ne? -Deniz camı.
Hayır ben taşları kastetmedim.
Yaptığın şeyin adını sordum.
Hay aksi! ''Engredio'' ağır gelecek.
Kendini beğenmiş!
Bu kadar para tutacağını hiç düşünmemiştim.
En fazla 50 dolar eder sandım.
Ama 50 dolar çok para.
Biliyorum, biliyorum.
İçine edeyim!
Üzgünüm, haydi ama!
Neden kızdığını anlıyorum.
Affedersin.
Sana öyle gelmeyebilir ama insanları iyi anlarım.
Çocukların için iyi olmadığını düşündüğün şeyler yapıldığında ne hissettiğini bilirim.
Bu bir daha tekrarlanmayacak.
Kesinlikle.
Pekala! Geç oldu! Biraz uyuyalım artık.
Uyumak mı? -Evet. -Hayır.
Eğer küçük bir özürle kapanacak kadar önemsiz olsaydı...
bu konuyu açmam aptallık olurdu.
Ama sonuçları her ne olursa olsun söylemem gereken bir şey var.
Kibarlığı bırakmak zorundayım.
Bir başkasının çocuğunu rahat bırakın.
Çocukların çelişkiye kapılması çok kolyadır, öyle değil mi?
Ve ailelerini sorgulamaya başlarlar. Ve bu da...
onları mutsuz eder.
Bak!
Karın onu gezintilere çıkartıyor.
Ve saçını değiştiriyor.
Sen de ona para veriyorsun.
Paranı geri al! Geri mi?
Kızgınlığımı senden çıkartmak istemedim.
Sadece bu benim için fazla hassas bir konu.
İkiyüzlülüğe ne demeli.
Evet, beni duydun. Sanki kendin aynı şeyi yapmadın.
Hayır. -Evet, yaptın.
Bu yüzden git kendine ders ver bunun için tercüman da gerekmez.
Neyim ben geri dönüşüm kutusu mu?
İşe yarar bir şey çıkartayım diye herkes çöpünü bana boşaltıyor.
Ben ikiyüzlü değilim. -Evet, evet, sen de aynı şeyi yaptın.
Bernie'nin giysilerine tadilat yaptığını bilmiyor muyum?
O bana her şeyi anlatır.
Kaçırdığım bir şey mi var? Bununla senin şikayetin arasında bir fark var mı?
İzninle.
Hiçbir fark yok. Müdahale ettim.
Şaka mı ediyorsun?
Bu çok inanılmaz. Birine bir şey söylüyorsun ve o da...
ne demek istediğini anlıyor.
Hayretler içerisindeyim.
Gerçekten çok utandım.
Ve çok haklıydın. Riyakarlık ettim, doğru.
Pekala! Bu çok sık olan bir şey değil.
Sizin için ne zaman uygun olursa o zaman ayrılacağımızı söyledi.
Yapma, dostum!
Ama bu şekilde konuştuktan sonra sizinle nasıl çalışabilirim?
İşten ayrılamazsın.
İşi bırakmak istesen bile olmaz ve sebebini de biliyorsun.
Hayır. -Evet, biliyorsun.
Biliyorsun.
Neden? -Çünkü eğer ayrılırsan, Cristina kendisini suçlu hissedecek.
İşini kaybetmene sebep olduğu için...
Ve suçluluk duygusu...
Suçluluk duygusunu bilir misin bilmem.
Suçluluk. Si! Biliyoruz. Biz katoliğiz.
Biliyoruz. -Biliyoruz.
Ona bunu yapamazsın.
Geri dönmene sevindim.
İyi geceler.
Bunu tercüme etmemem gerekiyordu.
Annenin sözünü dinle, o her şeyi biliyor.
İngilizce öğrenmenin peşin fiyatı 599 dolardı.
12 aya bölündüğünde taksitler 86 dolar oluyordu.
Bu da yüzde 22 faiz demekti.
Asimilasyon pahalı bir hal almaya başlıyordu.
Ama tek kuruş boşa gitmiyordu.
Yemek!
İngilizce öğreniyorum. Lütfen tekrarlayın.
Hayır! hayır!
Hayır! Tamam!
Güneş. Güneşli.
Birkaç tane. -Bir kez daha. -Birkaç tane.
Çok fazla!
Bu akşam sinemaya gitmeye ne dersin? Aklında belli bir film var mı?
Bay George Lucas'ın Star Wars üçlemesini gerçekten çok beğendim.
Tebrikler John. -Şef, telefonlar yağıyor.
Olamaz. Rezervasyonsuz gelenleri de alabilmek istiyorum.
Bu civarda oturanları kaybetmek istemiyorum.
Mesele değişmemekte. -Bu imkansız John. Ayaklanma çıkar.
Seslerindeki çaresizliği duymalısın.
Bu hayatının en güzel dönemi.
Barda da servis yapacağız. -Masa bekleyenleri nereye alacağım?
Bu iş yürümez John. -Bunu benim için yap.
İmkansız. -Bunu benim için yap yoksa saçımı ateşe verip...
kendimi yumruklamaya başlayacağım.
Evet, evet haklısın. Kendimi anlaşılır kılmak için tuhaf bir yol kullandım.
Telefon. -Öyle mi? -Mike. -Harika.
Evet, şimdi kapıdan çıkıyorum. Pekala.
Tamam, sağol.
Harika. Sağol.
Beni eve bıraktığın için sağol ama buna gerek yoktu.
4 yıldız aldım ama hiç bu kadar mutsuz olmamıştım.
Kalk! Kalk!
Evet. Evet.
Bu inanılmaz engeli buraya kim koydu?
Olmaz.
Kim sabah 02:30'da hep yanındadır? Chum!
Chum konusunda bir şey yapmalısın. Bir gün kolun çıkacak.
Artık uyku uyumuyor musun?
Ne kadar çok tekrarlarsan o kadar iyi öğrenirsin.
Bence harika gidiyorsun. -Hayır.
Şimdi iki yaşında gibiyim.
Hayır. -Bitti.
Hayır, hayır, devam et.
Sen bitirmeden olmaz.
Karın dışarıya çıktı.
Nereye gittiğini söyledi mi? -Hayır.
Affedersin.
Dinle! O...
dışarı çıkacağını unuttum. Ukalalığa gerek yok.
Üzgünüm.
Sen ve ben. Biz özür dileyerek iletişim kuruyoruz zaten.
Üzgünüm, benim kırbaçlanmam gerek, taşlanmam gerek.
Çok zaman oldu.
Aslınnda bu kadar zeki olma demek istemiştim. Ukala değil.
Nazik olma. Hassas olma.
Harika olma.
Fazla yaklaşmışım. Yeniden özür dilerim.
İzlediğin program çok tutacak.
N'aber dostum?
Git! Git Chum! Hayır, hayır.
Ona git! Git! Ona git!
Demek beni gerçekten seviyorsun. Ben de endişelenmiştim.
Dediğimi anlıyor musun? O gerçekten çok başarılı.
Cristina kendi başına Bernice'in yaz okuma listesindeki bütün kitapları okumuş bile.
Ve ondan iki sınıf altta. Bernice'in okuluna gitse neler yapacağını bir düşünsene.
Sanırım ona bir burs ayarlayabilirim. Tanrı biliyor, bana borçlular.
Flor'la konuş. -Evet, yeniliklere çok açıktır.
Nereye gidiyorsun? -Ben... Sadece... Dışarı çıkıyorum.
Ben... Yani... Baksana sanırım cep telefonum çekmeyecek.
Seni sonra ararım.
Anahtarlarımı bulamıyorum.
Deborah! -Arlene! Bu ne hoş sürpriz.
Bu Cristina sana övüp durduğum kız. Cristina, bu Arlene Folsom.
Okulun müdiresi. -Merhaba. -Merhaba tanıştığımıza memnun oldum.
Okulu gezmek ister misin? -Gerçekten mi?
Harika!
Harika, değil mi?
İspanyol kökenli.
Okulun müdürüne rastladık ve Cristina onu kendine hayran bıraktı.
Benim bu konuyla bir alakam yok.
Bu arada burs 20 bin dolar değerinde.
Ve ön kayıt da yarın.
Evimden çok uzakta. -Şehre, bizim yanımıza taşınabilirsin.
Asla olmaz, teşekkürler. -Pekala. Taşınma öyleyse.
Bu arada, ''hayır, teşekkürler,'' denir.
Annem kendini bir manipülasyon tuzağında bulmuştu.
Lütfen, sevgilli tanrım. Bu hayatımın en önemli duası.
Bu benim eğitimimle ilgili. Beynimin sağlığıyla...
Lütfen sevgili tanrım, annemin kalbine gir.
Bu okulun ne anlama geldiğini anlamasını sağla.
Merhaba Flor. -Merhaba.
Biraz porto şarabı ister misin? -Hayır, teşekkürler Evelyn.
Nasılsın? -Merhaba.
Ben de tam gidiyordum.
Tamam. Hoşçakal. Ne oldu?
Zavallı çocuk.
Kimse farketmedi.
Flor!
Beni asla yargılamadığın için teşekkürler. Seni seviyorum.
Herkesi seviyorum. Beni öldüren şey de bu.
Seninle konuşabilir miyiz? -Konuşabiliriz.
Az önce Deborah'la konuştum. Çıkman gerekiyorsa, birazdan dönecek.
Gerçekten konuşmaya ihtiyacım var. Olur mu?
Hayır, hayır. Elbette, elbette.
Kesinlikle. Affedersin.
Dışarıya. -Tamam.
Beni biraz endişelendiriyorsun.
Duracak mıyız? Sadece soruyorum.
Cristina ve özel okul meselesini biliyor musun?
Demek o.
Demek bunu yaptılar.
Ne yapacağımı bilemiyorum. -Bana hiç sorma.
Kendi kızımın oraya gidiyor olması beni endişelendiriyor.
Çünkü onu kaygı dolu bir halde eve gönderiyorlar, genellikle geometri yüzünden.
Düzgün bir dünyada Bernice'in okulu ona harika olduğunu hissettirir, değil mi?
Bernice için endişelenmene gerek yok.
Onun kalbini hiçbir şey değiştiremez.
Evet, teşekkürler.
Sadece...
bir başkasının bunu yüksek sesle söylediğini duymak harika.
Açıklaması güç. -Biliyorum.
Üzgünüm. Seni buraya çıkarttım...
Bunu fazla abarttım değil mi? -Hayır, bu konuda endişelenmen doğal.
İşin bu. Alman gereken kararlar. Çocukların için endişelenmen sağlıklı.
Ve senin olduğun gibi akıl sağlığın yerinde olduğunda...
bu seni delirtebilir.
Üzgünüm ama senin gibi biri...
eğer bir yol ayrımında olduğunu düşünüyorsan, öylesin.
Evet, öylesin.
Keşke sana daha fazla yardım edebilseydim.
Kendini benim yerime senin gibi koyabilen bir erkek daha tanımadım.
Nasıl böyle bir adam oldun?
Bilmem.
Şu rüzgardan çeklisene. Otur.
Bağırmak istemedim. Yardımcı olmak istiyorum.
Dul olmak ve her şeyi tek başına yapmak zor olsa gerek.
Neden dul olduğumu düşündün?
Sanırım, düşündüm ki...
bir adam seni ancak bu şekilde terk etmiş olabilir.
Pekala, tamam. Onu oraya gönderecek misin?
Bilmiyorum.
Sanırım bunu yaparsam olabilecek iki ihtimal var.
Ya kendisini farklı hissedecek...
Farklı, evet. -Ya da kendisini ötekilere benzetecek.
Kızımın oraya gitmesi hakkında aynı şeyleri hissetmiştim.
Farklılıkla aynılık arasında oyun farklılıktan yana olur, değil mi?
Kesinlikle.
Teşekkürler, iyi geceler. Yatmaya gidiyorum.
İngilizce konuşuyorsun, bu...
Ne? -Hiçbir şey.
Seninle tanıştığıma çok memnunum.
İşte geldiler.
Tam vaktinde geldiniz, merak etmeye başlamıştım.
Merhaba!
Dün kitaplarını aldım.
Bernice'in eski çantalarından birine koydum.
Teşekkürler. Bu okul harika olacak.
Kitapların ağırlığından anlaşılıyor.
Ona küçük bir okula başlama hediyesi aldım.
Benden ve Bernie'den... Sorun olmaması gerek, bugün çok önemli bir gün.
Ona ne aldık ki?
Dur dur, bekle biraz.
Bu hediye hepimizden, annen de dahil.
Benden değil.
Tamam, hadi gidelim, geç kalmayın, hadi.
Bu fırsat için size çok teşekkür ederim.
Ve diğer her şey için de.
Harika bir yıl geçirin kızlar. Bu gerçekten müthiş!
Soldan! Soldan!
Soldan geçemezsin!
Hey! Hızlı koşuyorsun.
Hızını ayarlasan iyi edersin.
Üniversitede koşu takımındaydım. Seni geçerim.
Bak! Masamı getirmişler.
Sonra görüşürüz.
Denediğin için seni seviyorum.
İnsanlar aynı çatı altında yaşadığında küçük bir topluluk oluşur.
Efendiler ve onlar için çalışanlar...
farkında olmadan adımlarının birbirine bağlı olduğu bir dansı sürdürürler.
Bu yüzden işler ters gittiğinde...
yaşanan travmalar birbiriyle ilişkilidir.
Bn. Clasky'nin cesaretlendirmesiyle iki arakadaşımı onun evine davet etmiştim.
Ama aslında eve gitmem gerekiyordu.
Monica nihayet annesini Meksika'dan buraya getirtmeyi başarmıştı.
Ve annem de bir parti veriyordu.
Flor, ben Deb. Bu kadar geç aradığım için affedersin.
Ama kızlar hala çalışıyor ve benim de dışarı çıkmam gerekiyor.
Onu eve bırakacağıma söz vermiştim, yani eğer derslerini kesmemi istersen...
bunu yapabilirim, yani sen bilirsin.
Dur biraz düşüneyim. -Cristina burası en güzel yeri.
Pekala, sen bu konuyu düşün...
ve Flor, eğer yorgunsan ya da eğlenmek istiyorsan, bilirsin işte...
bırak da bu gece burada kalsın. Olur mu?
Yarın sabah onu geri getiririm. Bu konuyu bir düşün.
Beni geri ara. Hoşçakal.
Bekle! Seninle başbaşa konuşmam gerekiyor, tatlım.
Şimdi olmaz anne, gerçekten geç kaldım.
Her yerde seni aradım, çocuklara bakar mısın, gizli numaram sende var.
Hayır. İçkiyi haftalar önce bıraktım.
Evet öyle. Hiç kimse farketmedi. Demek ki sarhoşken kendime iyi hakim olmuşum.
Ama görev beni çağırdı ve ben de ayığım.
Tek bir şey söyleyebilir miyim? -Evet anne, bir tek şey, söyle haydi.
Deborah!
Eğer yaptığın şeyden vazgeçmezsen kocanı kaybedeceksin.
Ve asla onun kadar iyi birini bulamazsın.
Hayatına sadece senin de ucuz ve yüzeysel olduğunu bildiğin...
ve ruhlarında sıcaklık olmayan erkekler girecek.
Bir zamanlar bu düzlemde varolabilmiş olabilirsin ama artık...
iyi bir erkek tarafından şımartılmış birisin.
Eğer bir an önce harekete geçmezsen...
kendine korkunç bir gelecek hazırlayacaksın.
Hayatını tekrar bir araya getirme umudun kalmayacak.
Zaten hayatın çaresiz ve...
aptalca bir hal almaya başladı.
Hepsi bu. Arabayı dikkatli kullan.
Kahve bitmiş. Artık işim bitti.
İşte yine başardın anne. Kendimden nefret etmemi sağladın.
Başka neye güvenebilirim ki?
Hayatım...
Son zamanlarda kendine az güven duyman aslında sağduyu göstergesi.
John! -Nasılsın Evelyn?
Biraz beklesen iyi olur.
Neler oluyor? -Hiçbir şey.
Umutsuzca senden oraya girmemeni isteyebilir miyim?
Neredesin? -Buradayım.
Bebeğim, ne oldu?
Orada kal, John. -Ne var? Ne oldu?
Yapmam gereken bir şey var ama önce cesaretimi toplamalıyım.
Bunu böyle korkutucu bir hale sokmak gerçekten gerekli mi?
Sadece söylesen olmaz mı?
Bu o kadar kolay değil. -Evet, bu benim, yapma, konuşabiliriz.
Ben de böyle umuyorum. -Ağlama ya da ağla.
Ağla, ağla, affedersin.
Haydi söyle, nedir?
11 haftadır başka birini görüyordum, önemsizdi ve bu gece bitirdim.
Başlangıçta bana emlak pazarını tanıtıyordu sonra da...
güvesizliğimden sürdü. Anlamsız bir onaylanma arzusu duyuyordum.
Dur biraz! Dur biraz!
Ne dediğini anlayamıyorum.
Konuşmaya bu şekilde başladığında...
konuşmayı sürdürüp seni takip etmemi bekleyemezsin.
Sen ne duydun?
Gezegende bir çatlak oluştu.
Çok gürültülüydü.
Tanrım! O ses kafamdaymış. Şaka etmiyorum.
Onunla yaklaşık...
Bu kadar hızlı konuşursan seni duyamam.
Şu anda zihnimden pek çok şey geçiyor.
Bana onunla yatıp yatmadığını söyledin mi?
Hayır, sadece flört ettiğimizden bahsediyordum ama bilmen çok önemli.
Bana başkasıyla yattığını mı söyledin çünkü ben...
ne dediğini hiç anlayamıyorum bu yüzden bana yardımcı ol.
Sana ilk on hafta için sadece... -Demek hala söylemedin.
Böyle mi olsun istiyorsun? -Evet, evet, böyle istiyorum.
Sana bir başkasıyla yatıp yatmadığını bu şekilde sorabiliyorum.
Tanrım! Bunu bir kez sorunca...
Bana biraz zaman ver.
Bunu bilmemenin bir yolu var mı anlamaya çalışıyorum.
Hayır! Kahretsin!
Bunun bir yolu yok.
Pekala, sıra sende.
Kısa bir cevap ver, onunla... -Evet.
Gerçekten mi?
Sorabileceğin her soruyu cevaplamaya hazırım.
Her şeye ve hepsine ve daha fazlasına cevap verebilirim.
Başka ne sorabilirim ki?
Benden gerçekten bu kadar daha mı iyisin?
Bunda ciddi olamasın, değil mi?
John, John, lütfen bekle.
John, beni dinle. Eğer olanları bir dinlersen...
sonra ne istersen yaparsın. Sana her şeyi anlatmama izin ver.
Flor'muş.
Flor, burada ne işin var?
Kızımı istiyorum.
Bn. Clasky'le konuşmak istiyorum.
İstifa etmek istiyorum.
Bunların hiçbirini şu anda yapabileceğini sanmıyorum.
Yapmak zorundayım.
Sana bunu söyleme sebebim ilişkimizin iyi olmasını istemem.
Seninle yakın olmak istiyorum.
Bana aşık olmak için kafayı yemiş olmadığına inanmak istiyorum.
Bence yapmamız gereken... Bence konuşmalıyız.
Kendimizden geçene kadar konuşalım. Birbirimizi yutana dek konuşalım...
ki cehennemden çıkmak için ilk adımı atmaktan başka çare kalmasın.
Sen her şeyi duyup söyleyene dek bu odadan çıkmayalım, olur mu?
Lütfen, tamam de.
Affedersin, ne dedin?
John! Beni duymadın mı?
Tanrım! Konuşup duruyorsun. Olduğun yerde kal!
Böyle öfkeliyken onu uyandırmak isteyeceğini sanmam.
Hem öteki kızlar da orada.
Ne yapıyorsun? Nereye gidiyorsun? -Buradan ayrılıyorum.
Sonunda ben... -Seni bırakırım.
Olmaz. -Evet. Sorun değil.
Benim için mesele değil. Zaten geceyarısını geçti.
Eğer neden hayır dediğimi gerçekten bilmiyorsan...
sonunda sebebini söylememe izin ver. -Seni götürürüm, dert etme.
Hiç anlamadın mı, ben...
Buradan çıkmam gerek, hem de hemen. -Git!
Hoşçakal Chum!
Hoşçakal! -Bekle, seni götüreceğim.
Olmaz, neden. -Çünkü aksi takdirde bütün gece senin için endişelenirim.
Şu anda bununla başa çıkamam. Haydi! Haydi bin!
Hadi, arabaya bin!
Bu işi bırakıyorum. -Asıl ben bu işi bırakıyorum!
Bunun hedefi başka biriydi, üzgünüm.
Affedersin, gerçekten üzgünüm. -Otobüs durağına geldik.
Hoşçakal! -Dur, gitme!
Biraz benimle takılır mısın?
Benimle takılmak mı istiyorsun? -Evet.
Öyleyse sana sormam gerek... -Neyi?
Takılmak ne demek?
Şey demek...
bir yerlere gitmek.
Olur.
Yerini daha önce hiç görmemiştim.
Çok mükemmelmiş.
Senin için yemek yapmak istiyorum.
Lütfen, lütfen!
Ben...
Seninle takıldığım için memnunum.
Eğer işi öylece bıraksaydım...
seninle asla konuşamazdım.
Bu bir...
günah olurdu.
Anlıyor musun?
Evet.
Bedenimin aklı başında tek yeri elim kalan yerler uçurumdan atlamak istiyor.
Şimdilik bu kadar. Kibarlık rekorumu çoktan kırdım.
Anlayamadım. -Anlamsız konuşuyorum demek istedim.
Ama karnını doyurabilirim.
İçki ister misin? -Hayır.
Dur! Bence sen de içmemelisin.
Affedersin ama gerekli malzemeler olsa votkayı enjekte ederdim.
Benim için ikimizin de zihninin berrak olması çok önemli.
Bu çok güzel.
Sebebini sormadın.
Samimiyet sağlar, öyle değil mi?
Bu kadar güzel açıklayamazdım.
Pekala! Şu işe başlayalım.
Çok güzel.
Bana cep telefonunu neden tekrar arayamayacağımı bir daha söylesene.
Telefonunu kapatmış olmasının dışında mı?
Evet. -Kırk mesaj biraz saplantılı bir tavır gibi gelebilir.
Yapma anne! Bundan zevk alıyorsun. -Hayır!
Senin sandığın biçimde değil.
Bundan zevk mi alıyorsun? Yapma anne!
Kızıma gerçekten faydalı olabilmekten zevk alıyorum.
Sana nasıl tavsiye vermem gerektiğini biliyor olmaktan zevk alıyorum.
Ve ne yapacağını o kadar bilmez hale gelmiş olman ve...
söylediğim her şeyi özümsemen mucizesinden zevk alıyorum.
Sana, seninle ve benimle ilgili bir şey söylemem gerekiyor.
Bunu yapman gerekmez. -Hayır, söylemek istiyorum.
Kişiliğimin geliştiği dönemde sen bir alkoliktin ve önüne gelenle yatıyordun.
Bu yüzden benim bu durumda olmamın sebebi sensin.
Hepsi senin suçun.
İlişkimizi bunun üstüne kurmamıza ihtiyacım var.
Çok haklısın hayatım. Ama şu anda...
benim hayattan çıkardığım dersler senin işine yarıyor.
Evet, hepsi bu. Sana bu kadarı yetti.
Sana bu gece başıma gelenleri anlatmam gerektiğini düşünüyorum.
Ama bunu mahvetmek istemiyorum.
Bunu mahvetmek istemiyorum.
Aldığım her tadı anımsayacağım. Sonsuza dek.
Beğendiğine sevindim.
Seni izlemek çok zevkli.
Sen öyle düşünüyorsan bir de bu tarafı düşün.
Boş versene! Birinin güzelliğini övmesi en son duymak isteyeceğin şeydir.
Aptal olma! Bana her detayı anlat.
Pekala! Pekala, anlatacağım.
Sen başlı başına bir cinsiyet olmalısın.
Sana bakmak yetmiyor, seni izlemek anlamlı olan tek şey.
Ve hiçbir şey kaçırmamak için göz kırpmamaya çalışmak...
Ve... Bütün bunlar, ama sen yine kendinsin.
Demek istediğim...
Bak!
Beni affet ama sen öylesine muhteşem güzelsin ki...
Öyle ki bu konuşma bitmeden sana tekrar bakmayı düşünüyorum.
Öyleyse... Lütfen...
Yapamam. Yapamayız. -Biliyorum, biliyorum.
Bize herhangi bir tatmin ya da rahatlama getirecek bir şey yapamayız.
Aam yine de harika vakit geçiriyorum.
Annem restoranda geçirdikleri o geceden bahsederken, sıklıkla...
hayatının en güzel konuşması olduğunu söylemiştir.
Plajdaki o geceden beri...
odanda olduğunu bildiğim her sefer oraya gitmek istedim.
Eve geldiğini duyduğumda...
gidiyordum.
Demek bu yüzden son zamanlarda fazla karşılaşmıyorduk.
Neden her şey böyle karmakarışık olmak zorunda?
Kalbim böyle çarpıyor.
Benimseaklım buharlaşıp uçtu.
Bu çok güzel bir his.
Mutluluk gibi.
Sence bir geleceğimiz var mı?
Konunun çevresinde dolaşıyorum. -Ne demek istediğini anladım.
Hayır, ben ne demek istediğimi anlamadım.
Saat geç oluyor.
Lanet olsun! Sorumluluklar...
aklına girdi.
Bunu benden gizleme.
Benden bunu gizleme.
Lütfen!
Evet, teşekkürler. Haklısın.
Gizlemeyeceğim. Sen harika birisin.
Sen de harika birisin.
Hayır, olmaz.
Olmaz.
Çocukların olduğunda riskini alamayacağın bazı hatalar vardır.
Lütfen, gitmeye hazırım.
Hayır, ben değilim. Ben değilim.
Bir saniye olduğun yerde kal. Orada kal!
Ayaklarımız yere değdiğinde çok fazla beyin hücrem geri gelecek.
Bu kadar aceleci olma.
Flor!
Bu bizi yiyip bitirecek.
Seni seviyorum. -Ne?
Çünkü ben de...
Tanrım! Bana her şeyi anlatması gerek. -Hayır, hayır.
Hayır, olmaz. -Evet, olur. -Hayır!
Şu anda kendinin en kötü düşmanı olduğunun farkında mısın?
Kafandan geçen tek bir düşünceye bile güvenemezsin.
Güven bana. Ve ona sadece tek ir şey söyle.
Tek bir şey.
Geri döndüğün için çok mutluyum.
Bunu mu? -Evet.
Ama onu dokunup dokunmadığını bilmem gerekiyor.
Ve neresine dokunduğunu ve nasıl dokunduğunu...
ve sonra kendini nasıl hissettiğini. El ele tutuştular mı, ayrılırken?
Sadece o kelimeler. Eğer bunu atlatma umudun olsun istiyorsan.
Tamam. Tamam.
Şimdi ne yapayım. -Ona git.
Tanrım! Makyaja ihtiyacım var mı? -Bir hortuma ihtiyacın var.
Ama bunun için vaktin yok.
Böyle görünmen iyi. Bu gerçek.
Gerçek olanı kullanabilirsin.
Teşekkürler, anne. -Yapma, tatlım.
Dünyadaki en kötü şey kocanı sevdiğini anlamak olsun.
Geç oldu Deborah.
Sadece şunu söylemek istedim...
Yukarıda, seninle yatamam. Şimdilik bunu yapamam.
Geri dönmene çok sevindim.
Anne!
Bu gece bittim, Deb.
Başka bir şey sıkıştırabileceğimizi hiç sanmıyorum.
Benim, baba.
Ne oldu tatlım? -Ben, sadece...
Geri döndün mü diye bakmak istedim.
Ve iyi misin, diye...
İyiyim. -Güzel.
Neden?
Annem altı saat boyunca aralıksız ağladı.
Ve anneannem de hep yanındaydı.
Sürekli, ''geri dönecektir'', ''geri dönecektir'' deyip durdu.
Böyle bi rgece geçirmiş olmandan ötürü çok üzgünüm.
Bu benim için iyi...
gerçekten değerli olan bir şey için endişelenmek.
Zihnimdeki aptal kendi kendini eğitme programı yerine...
Ne gibi?
Hayatta kalmak.
Ne?
Bu da aklına nereden geldi?
Sen inanılmazsın, Bernie, seni seviyorum.
Seni seviyorum. -Biliyorum.
Yani inanılmaz olduğumu değil...
İyi geceler. -Dur biraz! Dur biraz!
Hey!
Ben... -Tatlım.
Cristina!
Anne! Hemen gitmesek olur mu?
Hayır.
Açıklamama izin ver lütfen. -Hayır. Ve veda etmeliyiz.
Bernice bilgisayarını kullanmama izin verecek, okul için, lütfen.
Dinle beni! -Okul için, sen beni dinle, lütfen.
Artık burada çalışmıyorum.
Hayır! Bu hiç adil değil. Bana bunu yapamazsın.
Cristina! -Bana bunu yapamazsın.
Bana bunu yapamazsın.
Sudan çıkmam gerekiyor mu? -Hayır Georgie, orada kal.
Bence sen harika bir çocuksun.
Olduğun gibi iyi kal. -Teşekkürler. Çok teşekkürler.
Sudan çıkmadığına inanamıyorum. -Flor çıkma dedi.
Seni ıslatmak istemiyorum.
Islat beni! -Sağol!
Sen bir hazinesin. -Teşekkürler.
Çok güzelsin. -Flor!
Bana sarılmak için son fırsat.
Cristina üzüldüğün için üzgünüm ama işler daha da kötüye gidecekti.
Flor!
Yukarıya koşup Deborah'a hoşçakal desene. -Geliyorum.
Teşekkürler. -Bir şey değil.
Ben hayatımı kendim için yaşadım.
Sense kızın için yaşıyorsun.
İkisi de işe yaramıyor.
Teşekkürler, Evelyn.
Gidiyoruz, geri dönmeyeceğiz. -Tamam, her şey yolunda.
Her şey yolunda. Okulda birbirimizi yine göreceğiz.
Gözlerimi üstünden ayırmayacağım.
Hadi gel, yapma, gel.
Sana harika şeyler vereceğim. Bilgisayar mı istiyordun?
Burada seni bekliyordum.
Sizi eve bırakamam, değil mi?
Sana sahip olan adam çok talihlidir.
Bırak onları alsın. Önemli şeyler değil.
Cristina!
Hoşçakalın Bay Clasky. Eskisi kadar sık görüşemeyeceğimiz için çok üzgünüm.
Flor!
Okulda geç saatlere kadar kaldığımda Clasky'lerde kalabilir miyim?
Oradan ayrıldıktan kısa bir süre sonra annem bana başka bir kararını açıkladı.
Artık özel okula gitmeyecektim.
Hayır! Hayır! Bana bunu yapamazsın!
-Cristina!
Hayatımı mahvettin. Hayatımı mahvettin.
Bu hayatımı mahvetmek. Her şeyi mahvettin.
Seni asla affetmeyeceğim.
Hayır! Hayır, asla yoluna girmeyecek. Yanılıyorsun.
Bu olmasından korktuğum şeydi.
Seni asla affedemeyeceğim.
Ben bir burs aldım. Kimse bundan vazgeçmez.
Clasky'lerin evinden otobüs durağına kadarki iki kilometrelik yol...
hayatımın en uzun yürüyüşüydü.
Annemi herkesin ortasında küçük düşürmüştüm.
Ama o hiç tepki vermemişti.
Aramızdaki gerilimin doruk noktası benim sıradan bir Amerikan ifadesini kullanmamdı.
Şimdi olmaz! Kendi alanıma ihtiyacım var.
Bizim aramızda mesafe olamaz.
Yüzleşmenin orta yerinde her şey açıklık kazanmıştı.
Bana hayatıma dair temel bir soruyla bu kadar genç bir yaşta...
karşılaşmak zorunda kaldığım için üzgün olduğunu söyledi.
Sonra da sordu.
Kendin için istediğin şey...
benden...
çok farklı olan biri mi olmak?
Beni üniversitenize başvurmaya teşvik etmiş olmanız başımı döndürdü.
Ve bana sağlayabileceğiniz burs seçenekleri de...
Ancak umarım bu yazı göstermiştir ki...
sizin beni kabul etmeniz...
beni çok mutlu edecek olsa da...
kimliğimi tanımlamayacaktır.
Kimliğim son derece sağlam ve mutluluk verici bir biçimde...
bir tek gerçeğe dayanmaktadır.
Ben annemin kızıyım.
Teşekkürler. Cristina Moreno.